Martin Hannett 1948-1991
Człowiek ze Złotym Uchem

Martin Hannett - Urodzony w Manchesterze w maju 1948 roku, gdzie na tamtejszym uniwersytecie zdobył wykształcenie chemiczne. Pracę w laboratorium chemicznym zamienił jednakże na środowisko muzyczne. Przygodę w branży zaczynał jako dźwiękowiec, gitarzysta basowy a także organizator koncertów, by wreszcie dzięki swojemu innowacyjnemu i ekscentrycznemu podejściu do produkcji dźwięku zostać uznanym za legendarnego producenta muzycznego. Najbardziej szanowany jest za współpracę z Joy Division nad ich obiema płytami długogrającymi "Unknown Pleasures" i "Closer". Zasłynął z zamiłowania do eksperymentowania elektroniką oraz nowinkami technologicznymi. Doskonale słychać to na płytach Joy Division, gdzie nie tylko wykazał się idealnym zastosowaniem kontrolowanego zgiełku oraz syntezatorów ale przede wszystkim zastosował charakterystyczną dla siebie metodę izolacji i odseparowania poszczególnych partii dźwięku, często wykorzystując technikę loopingu i szorstkiego echa systemu AMS. Innym charakterystycznym zabiegiem zastosowanym przez Hannett'a przy produkcji Joy Division jest równorzędne traktowanie dźwięków basu, perkusji,    

gitary oraz wokalu. Najbardziej wymagający był jednakże wobec dźwięku perkusji, który to mógł być zaakceptowany tylko i wyłącznie w momencie idealnego współbrzmienia z jego wewnętrznym wyobrażeniem. Hannett ma na koncie także współpracę z tak znanymi i cenionymi artystami jak: Stone Roses, Magazine, New Order, U2, Buzzcocks czy Happy Mondays.Nie zwykł udzielać wielu wywiadów, uchodził za osobę trudną we współpracy zawsze uważając, że na muzyce zna się znacznie lepiej niż zespoły z którymi współpracował. O Joy Division powiedział kiedyś: "Było wiele przestrzeni, wolnego miejsca w ich brzmieniu. Byli darem dla producenta ponieważ nie mieli o niczym pojęcia, nie sprzeczali się." Był również wspólnikiem Tony'ego Wilson w wytwórni Factory Records, będąc jednocześnie odpowiedzialnym za produkcję większości wydanych przez nią albumów. Tajemnicą nie było jego burzliwe życie. Nadużywając alkoholu oraz narkotyków, w szczególności heroiny, przeżywszy 42 lata, zmarł na serce w 1991 w swoim mieszkaniu w Manchesterze. Uznawany jest za najbardziej wpływowego producenta muzycznego lat 80-tych.

Adrian Sherwood
Człowiek ze Złotym Uchem

Adrian Sherwood - mistrz konsolety, król producentów i żywa legenda muzyki reggae i dub. Sherwood słynie z niespotykanych umiejętności miksowania muzyki na żywo. Pierwsze kroki w roli didżeja stawiał jako nastolatek w latach 70. Szybko odkrył dla siebie jamajską muzykę a ego mistrzem i opiekunem został sam Prince Farl. Na przełomie lat 70. i 80. uczestniczył w punkowej rewolcie, koncertując m.in. z The Clash. W tym samym czasie założył własną, kultową dziś wytwórnię On-U Sound. Jako producent współpracował z wykonawcami prezentującymi najróżniejsze style i gatunki muzyczne (m.in. Lee "Scratch"

Perry, Depeche Mode, Nine Inch Nails, Asian Dub Foundation, Primal Scream, Simply Red, Sinead O'Connor). W 2003 roku wydał rewelacyjną płytę solową "Never Trust A Hippie" nakładem wytwórni Real World Petera Gabriela. W 2006 roku Sherwood stworzył ścieżkę dźwiękową do świetnie przyjętego filmu "Johnny Was" z udziałem Vinnie Jonesa, Rogera Daltreya i Samanthy Mumby. Sherwood przyjedzie na Soundedit poraz drugi. odbierze nagrodę Człowieka ze Złotym Uchem oraz zaprezentuje swój kunszt realizując koncert formacji Tackhead.

Andrzej Smolik
Człowiek ze Złotym Uchem

Andrzej Smolik - Zaczynał karierę jako klawiszowiec w zespole Wilki w 1993, z którym występuje do dziś. Później współpracował z wokalistą Wilków Robertem Gawlińskim przy produkcji jego solowej płyty pt. Solo. W latach 1996-1997 współpracował ze szczecińskim zespołem Hey, a także z jego wokalistką Kasią Nosowską, z którą w 1998 roku nagrał solowy album Milena. W następnych latach współpracował z Nosowską, Gawlińskim i Rodowicz przy    

ich kolejnych solowych projektach. Współpracował także z Noviką, Kayah, zespołem Myslovitz i Arturem Rojkiem, Miką Urbaniak, Krzysztofem Krawczykiem, Maciejem Cieślakiem, Marią Peszek. Wielokrotnie nominowany i dwukrotny laureat nagrody muzycznej Fryderyk w kategorii Kompozytor roku w 2003 i 2004. Uhonorowany Paszportem Polityki 2003. Jego ostatni album - 3, osiągnął status złotej płyty.

Johan Agebjorn

Johan Agebjörn jest DJ'em i muzykiem z Lund w Szwecji. Jego muzyczny styl rozciąga się od muzyki klawiszowej przez ambient, electro aż po italo disco. Najbardziej zasłynął jako autor teksów oraz producent duetu Sally Shapiro. Zespół ten zasłynął albumem "Disco Romance" (Diskokaine / Klein / Paper Bag z roku 2007 ) będącym swego rodzaju nostalgiczną wyprawą do romantycznej ery italo disco roku 1984. Album ten został bardzo pozytywnie przyjęty przez krytyków muzycznych, co przełożyło się na liczne pozytywne recenzje    

(Pitchfork, Vice, Spin, XLR8B, Der Spiegel i wiele innych) oraz nominację do amerykańskiej nagrody Plug Awards w kategorii "electronic/dance album of the year". "Disco Romance" remixowane było później m.in. przez takich artystów jak: Lindstrøm, Junior Boys, Juan MacLean, Tensnake. W 2009 roku ukazał się drugi album Sally Shapiro "My Guilty Pleasure" (Permanent Vacation / Paper Bag), który równie szybko zaskarbił sobie uznanie krytyków (jeden z najlepszych albumów roku 2009 wg. Popjustice, liczne remixy).

COUNT

Pochodzący z Austin w Teksasie, Count (wł. Mikael Eldridge) był zaangażowany niemal w każdą dziedzinę przemysłu muzycznego. W latach 90-tych pracował w San Francisco dla tak znanych wydawnictw jak Polygram, Verve, PopMafia czy Ubiquity. Count zdobył także ogromne doświadczenie pracując jako inżynier dźwięku i producent w znakomitym studio nagraniowym Toast. W 1999 roku ostatecznie zrezygnował z pracy dla wytwórni płytowych, by całkowicie poświęcić się pracy producenta oraz kontynuować działalność swojej grupy, Halou. Jako producent, inżynier dźwięku czy osoba odpowiedzialna za miksy pracował przy nagraniach tak znaczących    

artystów jak: DJ Shadow, Frank Sinatra, Radiohead,John Cale, No Doubt, New Order, RUN DMC, Blackalicious, Robin Guthrie, Lyrics Born czy Galactic. Count zakończył niedawno pracę nad najnowszymi krążkami Galactic, DJ Shadow, Lyrics Born, Zoe Keating. Po 13 latach, tuż po wydaniu ostatniej płyty, Count opuścił zespół Halou. Jego nowa grupa nazywa się Inu. Wraz z Countem tworzą ją, gitarzysta Tim Hingston i wiolonczelistka Zoe Keating, mająca na koncie współpracę z takimi artystami jak Imogen Heap i Dresden Dolls. Debiutancki album Inu ukazał się 29 czerwca b.r.

Robin Guthrie

Robin Guthrie - szkocki muzyk, współzałożyciel zespołu Cocteau Twins, z którym stworzył dziewięć albumów długogrających. Pierwszy album - Garlands wraz z zespołem, będącym wizytówką legendarnej wytwórni 4AD, wydał już w wieku 19 lat. Jako członek tego zespołu wykazał się nie tylko umiejętnością gry na wielu instrumentach m.in. gitara, bas, klawisze, perkusja ale także kreował ostateczne brzmienie płyt jako producent oraz inżynier dźwięku. Efektem twórczości Cocteau Twins było wydanie tak ważnych płyt jak: Treasure czy Head over Heels. Wraz z członkiem Cocteau Twins - Simon'em Raymondem w 1997 roku założył wytwórnię płytową Bella Union. Projekt tensłużył wydawaniu własnych płyt oraz promocji artystów, których dwaj członkowie Cocteau Twins chcieli wspierać. W ostatnim czasie Bella Union przyczyniło się do ukazania się i wypromowania kilku bardzo głośnych i gorąco przyjętych debitów takich zespołów jak: Explosions In The Sky, Howling Bells a przede wszystkim Fleet Foxes.

Po rozpadzie Cocteau Twins w 1998 roku, Robin Guthrie rozpoczął solową karierę wydając we własnej wytwórni debiutancką płytę Imperial. Kolejnym etapem twórczości Robina Guthrie'go była napisana w 2005 roku wespół z amerykańskim twórcą ambientu - Harold'em Budd'em, ścieżka dźwiękowa do filmu "Zły dotyk" w reżyserii Gregga Arakiego. W 2006 roku Guthrie podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią płytową Darla Records, co zaowocowało wydaniem jednego albumu długogrającego - Continental oraz dwóch EP-ek: Everlasting oraz Waiting for Dawn. Kolejnym etapem twórczości Guthrie'go był powrót do współpracy z Haroldem Budd'em, z którym wydał w 2007 roku dwa albumy charakteryzujące się stonowanymi kompozycjami obfitującymi w dźwięki gitary i pianina. Ostatnią płytą długogrającą wydaną przez Guthrie'go jest ambientowy album Carousel z drugiej połowy roku 2009. Jego twórczość miała niezwykle znamienny wpływ na niezależną muzykę gitarową lat 80-tych. Obecnie tworzy i mieszka wraz z żoną we Francji.

Neil Hannon (The Divine Comedy)

Dziś, tuż po wydaniu najnowszej płyty(Bang Goes The Knighthood), widać wyraźniej niż kiedykolwiek, że za wspaniałym muzycznym projektem, którego początki sięgają 1989-go roku, kryje się właśnie on, chuderlawy i piekielnie utalentowany Irlandczyk. Urodził się w 1970 roku w Derry (Anglicy woleli by pewnie nazwę Londonderry), dwa lata później ulice miasta spłynęły krwią, gdy angielscy komandosi rozganiali pokojową demonstrację zabijając 13 cywilów. Dzień pamiętany jako Krwawa Niedziela, niejednokrotnie stawał się tematem piosenek. Jednak Hannon, realizując swój muzyczny plan, szukał zupełnie innych inspiracji. Pociągał go klimat starej, odchodzącej już Europy, którą doskonale symbolizuje bohaterka piosenki Lady Of A Certain Age (z płyty Victory For The Comic Muse), elegancka dama, niegdyś brylująca na promenadach Lazurowego Wybrzeża czy na prywatkach organizowanych przez Noela Cowarda nad Jeziorem Genewskim. Dziś kokietująca młodzieńców, którzy zechcą kupić jej drinka. Sentymentalizm podszyty wyspiarską ironią to chyba najprostszy sposób oddania klimatu twórczości Hannona. Bo Hannon tęskni… za telewizją z programami Arthura C. Clarka (Arthur C. Clarke's Mysterious Word), za doskonałą miłosną piosenką, skrojoną wg. beatlesowsko - beach boysowych wzorów (Perfect Lovesong), za beztroską w relacjach z kobietami(Becoming More Like Alfie)czy wreszcie za sielankową, wręcz bajkową wizją życia na słonecznej wyspie(Island Life). Hannon to także znakomity kompozytor, twórca stylowych piosenek, w których nadal kluczową rolę odgrywają melodia i często bardzo bogata    

aranżacja. Nie bez powodu twórczość The Divine Comedy określa się mianem orchestral pop. Szukając źródeł inspiracji muzycznych Hannona szybko dotrzemy do genialnych nagrań Scotta Walkera, Jacquesa Brela, do obyczajowo niepokojących piosenek Cowarda, słodkich melodii Burta Bacharacha i Michela Legranda. Muzyczna wrażliwość Hannona i niewątpliwy talent sprawiają, że często zapraszany jest do udziału w projektach innych znakomitości. Ich lista jest imponująca: AIR, Charlotte Gainsbourg, Robbie Williams, Yann Tiersen, Belle & Sebastian i inni. W 2000 roku wraz z Jobey Talbotem, napisał kilka piosenek na fenomenalny krążek niemieckiej aktorki Ute Lemper-"Punishing Kiss" Dyskografia The Divine Comedy obejmuje dziś 11 albumów, są wśród nich tak fantastyczne płyty jak "Casanova" z 1996 roku czy wydany rok później "A Short Album About Love" nawiązujący tytułem do niezapomnianego filmu Krzysztofa Kieślowskiego. W 2007 roku album "Victory For A Comic Muse" zdobył Choice Music Prize, będącą wyróżnieniem dla najlepszej płyty irlandzkiego artysty. Bywało, że Hannon grywał koncerty z towarzyszeniem dwudziestoosobowego zespołu, który pozwalał oddać pełne brzmienie piosenek w warunkach estradowych. Jednak promując najnowszą płytę, artysta postanowił stawić czoła publiczności w pojedynkę. Akompaniując sobie na fortepianie i gitarze akustycznej, sprowadza piosenki do bardzo podstawowego, surowego brzmienia, pozwalając tym samym skupić się na niebanalnych tekstach i doskonałych melodiach.

Peter Hook

Peter Hook to założyciel i muzyk takich legendarnych zespołów jak Joy Division i New Order. Po tragicznej śmierci Iana Curtisa i niejako naturalnej przemianie Joy Division w New Order, zespół poszukując swojego brzmienia, zmienił stylistykę łącząc muzykę gitarową i elektroniczną. New Order zdobyło zaufanie zarówno publiczności jak i krytyków. Zespół rozwiązał swoja działalność w 2007 roku, kiedy to Peter Hook ogłosił swoje odejście. Peter Hook znany jest ze swojego charakterystycznego, wysokiego brzmienia gitary basowej, które wykształcił grając w Joy Division. Również w Joy Division, wspierał Iana Curtisa na wokalu. Oprócz działalności w Joy Division i New Order, Hook nagrywał również z Revenge (One True Passion), Monaco (Music For Pleasure, Monaco), Ad Infinitum (singiel "Telestar").    

W latach 80-tych wyprodukował płyty m.in. Inspiral Carpets i The Stone Roses. Obecnie, wraz z Adym Rourke (The Smiths), Garym Mounfieldem (The Stone Roses, Primal Scream) i Garym Brigsem (Haven), tworzą zespół Freebass, który wydał swoją pierwszą płytę w tym roku, zatytułowaną It's A Beautiful Life. Peter Hook zaangażowany jest również w inny projekt. Razem z zespołem The Light, w trzydziestą rocznicę śmierci Iana Curtisa, zagrał koncert składający się ze wszystkich piosenek znajdujących się na płycie Joy Division , Unknown Pleasures. Obecnie jeździ po festiwalach, powtarzając ten wyczyn. Peter Hook zawita do Łodzi 11 września. Na spotkaniu, które poprowadzi Piotr Metz, będzie opowiadał o powstawaniu płyty Unknown Pleasures oraz przedstawi jej fragmenty na żywo.

Mad Professor

Mad Professor - Neil Joseph Stephen Fraser. Urodził się w 1955 roku w Georgetown, w Gujanie. Twórca muzyki i remiksów. Król dubowej konsolety. Jako trzynastolatek opuścił Gujanę i zamieszkał w Londynie. Karierę w branży muzycznej rozpoczął od naprawiania sprzętu. Stopniowo kompletował własne urządzenia nagrywające i w 1979 roku otworzył studio nagraniowe Ariwa, we własnym londyńskim mieszkaniu, w londyńskiej dzielnicy Thornton Heath. Płyty produkowane przez Mad Professora zostały zauważone przez legendarnego prezentera BBC1, Johna Peela i regularnie pojawiały się w jego audycjach. Przełom przychodzi w połowie lat 80-tych, wraz z produkcją płyt Sandry Cross, Pato Bantona i Macka B. Professor przeprowadza się do South Norwood (południowy    

Londyn), gdzie tworzy największy w owym czasie kompleks nagraniowy na Wyspach, należący do czarnego artysty. Zaliczany do najbardziej płodnych producentów, miał udział w produkcji blisko 200 albumów. Uważany za jednego z czołowych producentów dub drugiej generacji. Odegrał istotną rolę w przejściu tego gatunku muzyki w erę cyfrową. Dzięki nowatorskim eksperymentom studyjnym i łączeniu elektronicznych dźwięków z akustycznymi instrumentami, Professor przyciągnął uwagę wielu artystów: Massive Attack, Sade, The Orb, Beastie Boys, Jamiroquai, Perry Farrella, Depeche Mode. Znany także ze współpracy z takimi twórcami jak: Lee "Scratch" Perry, Horace Andy, Sly and Robbie czy Pato Banton.

Macka B.

Macka B. - Christopher MacFarlane Jest jednym z najbardziej wpływowych dancehallowych toasterów, tworzących muzykę świadomą, skupioną w obrębie tradycji rastafariańskich. Bardzo charakterystyczny głos pozwala na momentalną identyfikację artysty. Od początków kariery - ( od roku 1986 ) do roku 2000 produkcją jego albumów zajmował się Mad Professor,    

za sprawą którego kompozycje Macka B zostały wzbogacone dubowymi elementami. W poprzednich latach dwukrotnie wybrany najlepszym męskim DJ w Wielkiej Brytanii. Jego pierwszy studyjny album Sign Of The Times wciąż pozostaje dla wielu kamieniem milowym w muzyce reggae.

Marcinera Awaria

Marcinera Awaria to grupa perkusisty zespołu Psychocukier - Marcina Awierianowa. Po szaleństwach za perkusją w zaciszu domowym tworzy własne kompozycje muzyczne. Na scenie wspierają go basista Adam Bestia 4A Awierianow i perkusista Przemek Koper Cooper. 29 kwietnia ukazała się debiutancka płyta zespołu "Rebus", pełna ujmujących, prostych melodii, inteligentnie skonstruowana, różnorodna brzmieniowo. "Większość wykonawców muzyki rozrywkowej (alternatywnej) zapomniało o tym, iż istotna w muzyce jest także melodia.    

"Przekombinowane kawałki tracą swoją siłę i na dłuższą metę nudzą". Te słowa Marcinery znajdują odzwierciedlenie w dotychczasowej twórczości muzyka. Melodyjne utwory takie jak "Metronom" czy "So Why?", nie pozostawiają cienia wątpliwości, że można na kilku akordach zbudować ciekawe pomysły. Jeżeli macie dosyć stania na koncertach pod sceną i kiwania głową, żeby artyście nie było przykro, a nie dlatego, że tak czujecie, to zapoznajcie się z muzyką zespołu Marcinera Awaria.

Chris Nagle

Chris Nagle - najbliższy współpracownik legendarnego producenta Martina Hanneta, wspólnie pracowali przy nagraniach Joy Division, New Order, Happy Mondays. Jako inżynier Chris pracował m.in. przy płytach    

Echo & The Bunnymen, Stone Roses. Samodzielnie produkował m.in. The Charlatans, The Wedding Present, Inspirial Carpets. Chris poprowadzi warsztat producencki.

Chris Olley

Chris Olley - wokalista, gitarzysta, kompozytor i autor tekstów z Nottingham (Wielka Brytania), w latach 1996 - 2008 lider grupy Six.By Seven, obecnie nagrywa i występuje pod własnym nazwiskiem. Historia Six.By Seven to jedna z tych kart brytyjskiego alternatywnego rocka, na których sztuczna egzaltacja tamtejszych mediów nie odcisnęła nigdy zbędnego piętna. Najważniejsza okazała się faktycznie muzyka. A pochwał i tak nie szczędzono - już debiutancki singiel grupy "European Me" (1997) magazyn New Musical Express ochrzcił jedną z klasycznych małych debiutanckich płyt. Choć zespół przez kilka kolejnych lat był o włos od przedarcia się do zasadniczego notowania wyspiarskich list sprzedaży, wypracował niezwykle uznaną markę jednej z ostatnich grup majestatycznie nawiązujących do tradycji rock n'rolla psychodelicznego, przesterowanego i intensywnego emocjonalnie, tak znakomicie rozwiniętej wcześniej za sprawą formacji pokroju The Jesus and Mary Chain, My Bloody Valentine czy Spacemen 3. Znakomite recenzje, również w Polsce (Artur Rojek na łamach Machiny), zebrał album "The Closer You Get" (2000), szczytowe osiągnięcie zespołu. Six.By Seven szczególnie docenieni zostali przez najsłynniejszego brytyjskiego DJa    

radiowego, Johna Peela, czego wyrazem było aż pięć zaproszeń do udziału w popularnych 'Peel Sessions'. Po wydaniu ośmiu płyt studyjnych i triumfalnym występie na festiwalu Glastonbury 2008 (specjalna entuzjastyczna relacja w New Musical Express, w momencie kiedy już od kilku lat grupa produkowała albumy własnym sumptem, bez żadnej promocji) formacja dowodzona przez Chrisa Olley'a zakończyła działalność. Do Łodzi Chris Olley zawita promując pierwszy longplay zarejestrowany pod własnym nazwiskiem. "A Streetcar Named Distaster" to dwanaście piosenek nagranych między listopadem 2008 a majem 2009 w domowym studio. Oszczędne, nastrojowe aranżacje wykorzystujące głównie gitarę akustyczną, ale i mellotron, banjo czy mandolinę współgrają z intymnym charakterem tekstów. Wciąż najważniejszy pozostaje wokal Chrisa, o którym wpływowy portal Pitchfork pisał: "to dziś jeden z najlepszych rockowych głosów!". Album zebrał bardzo przychylne recenzje, m. in. na łamach miesięcznika Uncut czy stronach internetowych BBC. Twórczość bardów Neila Younga, Nicka Drake czy Elliotta Smitha to najlepsze tropy dla tych, którzy solowego Chrisa jeszcze nie mieli okazji usłyszeć.

Maciej Polak - Analogia PL

Firma Analogia PL została założona kilkanaście lat temu przez pasjonatów analogowych instrumentow muzycznych. Jako jedna z niewielu tego typu firm w    

Europie, zajmuje się remontami, modyfikacjami, naprawami i sprzedażą klasycznych syntezatorow, efektow i pianin elektrycznych.

Gordon Raphael

Gordon Raphael jest producentem muzycznym oraz muzykiem pochodzącym ze Seattle. Raphael zasłynął z pracy z amerykańskim zespołem The Strokes, produkując ich debiutancki album "Is This It", a także ich kolejny longplay zatytułowany "Room On Fire". Ostatnio wyprodukował m.in. solowy album byłej wokalistki Skunk Anansie - Skin, a także projekty: Fobia, Regina Spektor, Kill Kenada, The Moonies, Caroline Taucher, Charly Flynn oraz The Sound Expolsion. Raphael jako producent, inżynier dźwięku oraz czynny muzyk od ponad dwóch dekad przebył długą drogę, aby obecnie zbierać żniwo swojej bezkompromisowej muzycznej działalności. Od końca lat 70. grywał na klawiszach w zespołach, których stylistyka rozciągała się od progresywnego rocka po mroczną muzykę industrialną. W tym samym czasie Rapheal uczył się sztuki rejestrowania dźwięku, eksploatując magnetofon szpulowy firmy Toshiba. Na początku lat 80., gdy jego działalność producencka przestała być anonimowa, Gordon Raphael rozpoczął współpracę z wieloma lokalnymi zespołami, nagrywając ich    

dema oraz single. Jedną z takich grup był zespół Green River, którego wokalistą był Mark Arm, późniejszy frontman Mudhoney, a na gitarze oraz basie grali późniejsi członkowie Pearl Jam, Eddie Vedder oraz Stone Gossard. W 1987 roku przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie zaangażował się w komponowanie, nagrywanie oraz edytowanie ścieżek dźwiękowych do filmów. W międzyczasie pracował krótko jako kompozytor oraz producent dla World Domination, niezależnej wytwórni założonej przez Dave'a Allena, byłego basistę Gang Of Four i Shriekback. Praca Raphaela z The Strokes rozpoczęła się od lata 2000 roku, kiedy to spotkanie po koncercie w klubie Luna Lounge zaowocowało wyprodukowaniem Epki "The Modern Age", otwierającej Strokes drzwi na gitarowe salony. Dalsze efekty współpracy to dwa albumy studyjne "Is This It" oraz "Room On Fire". Latem 2008 roku Raphael nagrywał w Hiszpanii pierwszy album szwedzkiego zespołu The Mondrians. Ostatnio współpracował z londyńskim niezależnym zespołem Ox.Eagle.Lion.Man

Serena Maneesh

Serena-Maneesh - norweski kwintet wykonujący rock alternatywny, założony w 1999 przez Emila Nikolaisena. Choć grupa w ciągu jedenastu lat działalności wydała jedynie dwa albumy długogrające, Serena-Maneesh to bez wątpienia czołowi przedstawiciele norweskiej sceny niezależnego rocka. Jeśli określenie 'scena norweska' nie budzi zbyt wielu skojarzeń, argumentem niech będzie fakt, że już przy okazji debiutanckiego longplaya "Serena Maneesh" z 2005 (w 2006 wydany poza ojczyzną kwintetu) reakcja słuchaczy po obu stronach Atlantyku na muzykę z chłodnego Oslo okazała się chóralnie ciepła. Wysoka nota 8.6/10 na najważniejszym amerykańskim portalu muzycznym Pitchfork Media, teledyski w brytyjskim MTV2, czy wreszcie 7.4/10 na surowej i opiniotwórczej polskiej stronie Porcys.com. Grupa zaproponowała wszystko to, czego brakowało wypacykowanej 'nowej rockowej rewolucji': oniryczną tajemniczość My Bloody Valentine i Slowdive, pierwotną surowość The Velvet Underground i The Stooges oraz post-rockową odwagę   

Mogwai. 2010 rok przyniósł nowy album grupy - zarejestrowany w jaskini pod Oslo i wydany jako pierwszy owoc świeżego kontraktu z arcy prestiżowym londyńskim labelem 4AD. "Serena Maneesh 2: Abyss in B Minor" stanowi kontynuację wspaniałej opowieści z debiutu i jest zarazem jedną z niewielu nieszablonowych, frapujących gitarowych płyt zaproponowanych ostatnio przez europejskie gitarowe zespoły. Szczególną atrakcję stanowią koncerty Norwegów, o czym zapewne przekonają się goście Soundedit. Głośne, intensywne, ale operujące zgiełkiem w niezwykle selektywny sposób. Występy Sereny-Maneesh dobitnie przypominają, że rasowo wykonany rock n'roll wciąż brzmi doskonale i daleko mu do bycia passé. Nie do przeoczenia jest też wyjątkowa prezencja piątki Nikolaisen, Nikolaisen, Sandsdalen, Akerholdt i Meisfjord. Mamy bowiem do czynienia z barwnym artystycznym gangiem, w najlepszej tradycji wspomnianych The Velvet Underground.

Sweet Billy Pilgrim

Sweet Billy Pilgrim, trio założone przez szkolnych kolegów w 2003 roku to wzorcowy przykład działania w myśl zasady DIY(Do It Yourself). Odrzucani przez wytwórnie płytowe, kupili trochę sprzętu, system Pro Tools, jeden dobrej klasy mikrofon i z pomocą laptopu rozpoczęli nagrania. Pierwsze płyty dystrybuowali wśród fanów. W 2005 roku grupa wydała płytę "We Just Did What Happened and No One Came". Album zdobył świetne recenzje w miesięczniku Mojo, zaś The Sudany Times uznał piosenkę "Stars Spill Out of Cops" jednym z najlepszych utworów roku. Prawdzimy przełom przychodzi jednak dopiero w 2009 roku wraz z wydaniem płyty    

"Twice Born Men". Recenzje całej liczącej się prasy są doskonałe, płyta jest też nominowana do niezwykle prestiżowej Mercury Prize. Aktualnie Sweet Billy Pilgrim związany jest z wydawnictwem Samadhi Sound, założonym przez samego Davida Sylviana. Zespół grywa przed wielkimi gwiazdami brytyjskiej sceny, takimi jak Jimmi Cullum i jest jedną z tych formacji, do których należy jutro muzycznej sceny na Wyspach i w Europie. Zespół, którego nazwę zainspirował bohater "Rzeźni nr 5" Kurta Vonneguta, zagra swój pierwszy polski koncert 12 września, na festiwalu Soundedit.

Tackhead

Tackhead to grupa znana jako "znikający punkt" lub "wir". Powstała w wyniku współpracy innowacyjnego brytyjskiego producenta Adriana Sherwooda oraz amerykańskiego tria: gitarzysty Skipa McDonalda, basisty Douga Wimbisha oraz perkusisty Keitha LeBlanca, które dopełnione zostało osobą wokalisty Bernarda Fowlera. Korzenie grupy Tackhead sięgają połowy lat 70-tych, kiedy to Wimbish razem z McDonaldem połączyli swoje siły, zachęceni wznoszącą się falą disco, i osiągnęli sukces z Wood, Brass & Steel ("Push push in the bush" z płyty Musique). Keitha LeBlanca poznali w 1979 roku w nowopowstałej wytwórni Sugar Hill, w której stali się zespołem towarzyszącym, zarówno na płytach jak i koncertach, grup Sugar Hill Gang (Rapper's Delight), Grandmaster Flash (The Message) i Melle Mel (White Lines). Po upadku Sugar Hill, muzycy nagrywali m.in. dla wytwórni Tommy Boy. W tej samej wytwórni Keith LeBlanc wydał kilka swoich solowych prac. Jedna z nich, No Sell Out, zwróciła uwagę mistrza techniki "dub", właściciela wytwórni On-U Sound, Adriana Sherwooda. W 1984 roku doszło do spotkania całej czwórki w Londynie, gdzie panowie rozpoczęli pracę nad swoim projektem, który ochrzcili Fast Comet. Perkusja LeBlanca, podkręcona przez Sherwooda, zniekształcony dźwięk gitary McDonalda oraz funkowe brzmienie basu Wimbisha stworzyły bez wątpienia ciekawą całość. Grupa wydała swój pierwszy album pod nazwą Tackhead w roku 1989 (Friendly as a Hand Grenade) , kiedy to skład zespołu został poszerzony

o wokalistę, Bernarda Fowlera. W roku 1990, grupa wydała swój drugi album, Strange Things, który pomimo kilku dobrych utworów, okazał się klęska, a zespół stracił kontrakt z wytwórnią EMI. Chociaż zespół nie wydał oficjalnie już żadnej płyty, nigdy nie przestał nagrywać. Muzycy Tackhead pracowali ze sobą pod różnymi nazwami: Interference, Strange Parcels, Little Axe. Adrian Sherwood to także szanowany producent takich artystów jak Primal Scream, Sinead O'Connor, Air, Asian Dub Foundation, etc. wydał także solowe albumy: Never Trust a Hippy, Becoming a Cliché. Keith LeBlanc remiksował nagrania The Cure, Nine Inch Nails, Godfathers. Skip McDonlad skoncentrowany jest na Little Axe. Doug Wimbish wydał dwie solowe płyty (Trippy Notes for Bass, CinemaSonics) oraz zaangażowany był w takie projekty jak Jungle Funk, Black Jack Jonhson razem z Willem Calhounem, członkiem Living Colour, w którym sam Wimbish miał potem udział. Na koniec należy wspomnieć, iż muzycy Tackhead, poza wyżej wymienionymi osiągnięciami, nagrywali, produkowali oraz remiksowali dla takich artystów jak: James Brown, Africa Bambaataa, George Clinton, Seal, BB King, Robbie Robertson, Annie Lennox, Mick Jagger, R.E.M., Tina Turner, Charlie Watts, Miles Davis, Bob Marley, Sly & Robbie, Depeche Mode, Bomb The Bass, Robert Palmer, Neneh Cherry, Malcolm McLaren, ABC, Jalal, Madonna, Brooklyn, Funk Essentials.

Marek 'Maro' Walaszek

Skończył studia na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza na wydziale Reżyserii Dźwięku. Swoją twórczość rozpoczął w 1996 r., współpracował z wieloma artystami z zagranicy i z Polski. Do tej pory miał przyjemność pracować jako producent i reżyser dźwięku przy nagraniach, w których pojawili się tacy artyści jak: Pharell Williams, Ne-Yo, The Rza, Methodman, Redman, GhostFace Killah, Raekwon, Cilvaringz, WWO, Hemp Gru i wielu innych. Jako reżyser    

dźwięku pracował przy udźwiękawianiu filmów, reportaży, reklam, nagłaśnianiu koncertów i spektakli. Jest Trenerem APPLE Logic oraz Soulution, ekspertem do spraw studiów nagrań w firmach Polsound i ESS Audio. Posiada również własny klub muzyczny - No Mercy. Cały czas pracuje nad własnymi produkcjami, pomaga młodym zespołom w realizacji nagrań. Dla relaksu, w wolnych chwilach, gra jako DJ w klubach na terenie całej Polski.